In Cosmopolitan (2017): ‘Ik een depressie? Hell no!’ - Diagnose Depressie
791
post-template-default,single,single-post,postid-791,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode_popup_menu_push_text_right,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,columns-4,qode-theme-ver-10.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive
Ginette Tellier @ Styled by Gi

In Cosmopolitan (2017): ‘Ik een depressie? Hell no!’

Als het leven even niet zo leuk is

Wakker liggen omdat je veel aan je hoofd hebt of even down zijn door een tegenslag: iedereen kent het. Maar als er permanent een grijze waas over je leven ligt, is er meer aan de hand. Zoals bij Bregtje (39). Drie jaar geleden kreeg ze een zware depressie.  

Hoewel ik wist dat er in de familie van mijn vaders kant depressies voorkwamen – mijn lievelingsoom viel het leven zo zwaar dat hij geen andere uitweg zag dan eruit te stappen en ook mijn oma had haar hele leven last van depressies – had ik nooit gedacht er zelf een te krijgen.

Ik hield van het leven en zag er de mooie, vrolijke en soms absurde kanten van in. Vaak kon ik er smakelijk en hard om lachen. Natuurlijk maak je ook minder leuke of soms ronduit rotte dingen mee, maar hé, c’est la vie. Toch? Ik kon me niet voorstellen dat ik ook maar één nanoseconde zou overwegen een eind aan mijn leven te maken. Maar ik had het mis. Drie jaar geleden gleed ik in een depressie. En eenmaal op de bodem van die duistere put vervloekte ik het leven. De dood leek me zoveel fijner en minder wreed dan het leven. Mijn depressie was ernstig. Zo ernstig dat ik opgenomen werd in een psychiatrische kliniek.

Volgens het boekje
Hoe beland je als hoogopgeleide, hardwerkende, goed functionerende en gezonde jonge vrouw (ik deed het allemaal best oké, al zeg ik het zelf) in hemelsnaam in zo’n situatie? Ik deed alles altijd keurig volgens het boekje. Mijn middelbare schooltijd doorliep ik zonder al te heftige strubbelingen, ik ging studeren, nam een bijbaantje en ging op mezelf wonen. Mijn studie rondde ik met een klein jaartje vertraging maar mét een mooie cijferlijst af en mijn master haalde ik in één keer. Na mijn afstuderen sleepte ik voor ik het wist een serieuze baan binnen en ging ik met mijn middelbareschoolvriend in een leuke starterswoning wonen. En natuurlijk had ik ook nog een eigen leven vol vriendinnen en gezelligheid. So far so good.
Wat ging er dan mis? Om te beginnen: mijn baan. Die raakte ik begin 2011 door een reorganisatie kwijt. Natuurlijk precies op het moment dat mijn vriend en ik bezig waren een huis te kopen. Stress! Vervolgens: mijn relatie. Die zat eigenlijk al heel lang niet lekker, en liep in het najaar op de klippen. Grote opluchting, maar ook: nog meer stress vanwege een heel vervelende nasleep (denk: rechtszaken). In 2011 kreeg ik dus in korte tijd behoorlijk wat voor mijn kiezen. Maar ik sloeg me erdoorheen.

De rek is eruit
Na anderhalf jaar bij mijn ouders gewoond te hebben, kreeg ik in het najaar van 2013 eindelijk een eigen huis. Hoewel je misschien zou denken dat ik immens blij was, kon ik ineens alleen nog maar huilen. Waar ik bij eerdere tegenslagen altijd mijn tanden op elkaar had gezet en gewoon stug was doorgegaan, had ik nu nul incasseringsvermogen meer. De rek was er uit. Ik huilde om het minste of geringste en zag alles somber in. De leuke, mooie, fijne dingen waren ineens niet leuk, mooi en fijn meer. Over alles lag een permanente grauwsluier.

‘De leuke, mooie, fijne dingen waren ineens niet leuk, mooi en fijn meer. Over alles lag een permanente grauwsluier’

 

Maar die depressie hield ondertussen flink huis. Hij zorgde voor vreemde, negatieve gedachtekronkels in mijn hoofd en legde me lam. Op een gegeven moment kon ik niets meer. Werkelijk alles was me te veel. Het enige wat ik nog kon, was in bed liggen. Met de gordijnen dicht en mijn hoofd onder de dekens. Het was game over, ik kon niet meer functioneren. Ik moest wel hulp accepteren. Van mijn familie en uiteindelijk ook van psychiaters. Ik belandde gedwongen – hallo, ik ga echt niet vrijwillig mee! – in een psychiatrische kliniek. Daar zat ik vier maanden en moest ik medicatie slikken. Vreselijk.

Ontregeld
Het duurde lang voor ik inzag en kon accepteren dat ik ziek was. Hoezo ziek? Er was fysiek toch niets mis met me? Nou… Jawel. Er was van alles mis, namelijk in mijn hersenen: onderzoek heeft aangetoond dat de hippocampus en de frontale hersenkwabben bij mensen met een depressie tijdelijk krimpen. En ook de neurotrans mitters in je hersenen (feel goodhormonen serotonine, dopamine en norepinephrine) waren uit balans, waardoor belangrijke processen in het lichaam ontsporen: je bioritme en slaap en eetpatroon, bijvoor beeld. Met alle gevolgen van dien, die ik stuk voor stuk had ondervonden.

Een depressie zit echt niet tussen je oren, en je komt er niet zomaar vanaf. Niet door het graag te willen, zoals ik deed (ik wilde simpelweg geen depressie hebben, maar dat deed ’m niet verdwijnen) en niet door uit alle macht positief ‘de andere kant op te denken’ – dat probeerde ik ook, maar hoewel ik heel goed wist welke positieve gedachten ik tegenover alle negatieve gedachten kon zetten, haalde dat niks uit. Je kunt ook niet eenvoudigweg ‘je schouders eronder zetten’, ‘jezelf een schop onder je kont geven’ of ‘peper in je r**t steken’ – zoals de adviezen luiden die je vroeg of laat van iedereen in je omgeving krijgt.
Was het maar zo simpel; dan deed je het. Maar zo werkt het niet. Pas in de kliniek besefte ik dat mijn brein door langdurige stress en heftige emoties ernstig ontregeld was geraakt. Dat het tijdelijk even haperde, er kortsluiting was ontstaan. Noem het een system overload.

 ‘Pas in de kliniek besefte ik dat mijn brein door langdurige stress en heftige emoties ernstig ontregeld was geraakt. Dat het tijdelijk even haperde’

 

Mijn leven weer terug
Met veel geduld en medicatie ging het langzaam beter. In het voorjaar van 2015 verschenen er lichtpuntjes aan het eind van die donkere, duistere tunnel waarin ik maanden verdwaald was. Ik kreeg weer moed. Ik wilde mijn oude leven terug. Dus slikte ik trouw mijn antidepressiva, ook al stond ik er eigenlijk niet achter. Maar oké, misschien was het toch nodig. Ik wilde weg uit de kliniek, terug naar huis. Weer mezelf zijn. En toen kwam het moment dat ik ‘ontslag’ kreeg. Ik mocht naar huis! Wat ik voelde toen ik de sleutel in het slot van mijn eigen voordeur stak, na maanden in die kliniek, was onbeschrijfelijk. Ik had mijn leven weer terug.

Dat is ruim een jaar geleden en het gaat nu goed. Van de medicatie ben ik gelukkig af. Ik had veel last van bijwerkingen. Denk aan trillende handen, permanente dorst en een droge keel. Soms had ik zo’n dorst dat ik maar onder die kraan bleef hangen.

Ook kwam ik dertien kilo aan en ik had nog steeds moeite met concentreren en focussen. Zodra ik dus van de arts met mijn medicatie mocht afbouwen, deed ik dat. Want de rest van mijn leven antidepressiva slikken, dat wilde ik niet. In mijn geval was het ook niet nodig. Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen het gebruik van medicijnen. Als het helpt, neem ze. Mocht het zo zijn dat ik ooit terugval, dan neem ik ze misschien weer. Tijdelijk.

Keerpunt
Ik heb mijn leven weer op de rit. Als ik nu terugdenk aan hoe ziek ik ben geweest, kan ik me er bijna geen voorstelling meer van maken. Heb ik echt vier maanden in een kliniek gezeten? Soms lijkt het een boze droom. Maar ik weet dat het echt was. Als ik terugdenk aan de vreselijke gedachten die ik in die periode voor waar hield – dat ik compleet mislukt was en niks waard was, alles fout had gedaan, geen toekomst had en dat het beter zou zijn als ik er niet meer was – krijg ik het soms even te kwaad. Hoe kon ik die onzin geloven?

Laatst las ik een interview met zanger Blaudzun, waarin hij openhartig vertelt over zijn depressie. Hij zei dat hij nu begrijpt dat zijn gevoel van dood willen gaan in die periode hem vooral vertelde dat hij zijn leven anders wilde leiden, maar dat hij niet wist hoe. Ergens las ik ook dat mensen die in de wanhoop van een diepe depressie verlangen naar de dood, eigenlijk niets liever willen dan leven en gelukkig zijn, maar geen idee hebben hoe ze dat moeten doen. Herkenbaar.
Als ik naar mezelf kijk en terugblik op die depressie, concludeer ik dat ik op een bepaalde manier gestorven én opnieuw geboren ben. Deze ervaring heeft me veranderd. Mijn oude ‘ik’ is er niet meer, ik sta nu heel anders in het leven. Die depressie was een noodsignaal van mijn lichaam dat ik niet op de goede weg was. Dat ik anders met mezelf om moest gaan, anders moest gaan leven. Mijn gedachten, overtuigingen en handelen moesten veranderen. Hoe verwoestend die depressie ook was, ik kijk er niet negatief op terug. Na die totale system overload ben ik nu gereset, en begin ik opnieuw.

 

Diagnose Depressie

Een depressie raakt niet alleen degene die ermee kampt, maar ook zijn of haaromgeving. Daarom vindt Bregtje het zo belangrijk haar verhaal te delen. In haar hersteltraject werkt ze aan Diagnose Depressie, een project dat uiteindelijk moet uitmonden in een documentaire over haar ziekte én herstel. Want gelukkig is herstel mogelijk. Daar is Bregtje een hoopgevend voorbeeld van.
Meer weten? Check Diagnosedepressie.nl of like op Diagnose Depressie op Facebook

 

Volksziekte nummer één

Eind 2015 startte minister Schippers van Volksgezondheid een campagne om aandacht te vragen voor depressies. Jaarlijks kampt 1 op de 20 mensen met een depressie. Met name onder jongeren van 18-25 jaar en jonge vrouwen komen depressies relatief veel voor. Veel mensen herkennen de symptomen van een depressie niet. Niet bij zichzelf en niet bij een ander. Over psychische problemen praten is lastig, maar cruciaal: het is een eerste stap op weg naar hulp en genezing.
www.omgaanmetdepressie.nl

 

Hulp gezocht

Worstel je mogelijk ook met een depressie? Blijf er niet mee rondlopen, maar vraag om hulp. Misschien kun je iemand in je omgeving in vertrouwen nemen. Of zoek professionele hulp. Dat is misschien een moeilijke stap, maar achteraf zul je blij zijn dat je het hebt gedaan.

Deze sites helpen je op weg:
Psychosenet.nl. Met nuchtere en hoopgevende info over psychoses en interviews, animaties, blogs en hersteltips- en tools, een forum en e-mailspreekuur.
Mindblue.nl. Biedt informatie, inspiratie, steun, begrip en openheid over psychische ziekten.
Omgaanmetdepressie.nl. Herken de signalen, niet alleen bij jezelf maar ook bij een ander. Je vindt hier informatie, zelftesten en zelf- hulp in de vorm van e-health en contact- informatie van hulpverleners.
• Liever iemand spreken? Bel Korrelatie (0900-1450) of Sensoor (0900- 0767) en lucht je hart.

 

Dit artikel schreef Bregtje, en is verschenen in Cosmopolitan 1/2017.