Kijken: Luca tanzt leise (Dancing quietly, 2016) - Diagnose Depressie
1219
post-template-default,single,single-post,postid-1219,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode_popup_menu_push_text_right,footer_responsive_adv,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,columns-4,qode-theme-ver-10.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Kijken: Luca tanzt leise (Dancing quietly, 2016)

Een liefdesverklaring aan diegenen onder ons, die elke dag weer een enorme strijd moeten leveren om überhaupt op te staan en al hun kracht nodig hebben om de gewone, dagelijkse dingen, waar anderen niet eens over nadenken, voor elkaar te krijgen. Een liefdesverklaring aan diegenen , die ervan dromen om ‘normaal’ te kunnen functioneren – zo noemen Philipp Eichholtz en Oliver Jerke hun film Luca tanzt leise. Een ingetogen en aangrijpend relaas over een jonge vrouw die worstelt met de nasleep van een depressie.

 

Door Bregtje


Luca ligt in bed. Ze staart voor zich uit. De wekker gaat en ze zucht diep. Met tegenzin staat ze op en gaat naar de wc. In haar oude, gescheurde pyjama bekijkt ze zichzelf in de spiegel. Op haar dijbeen heeft ze een enorme blauwe plek. In de keuken liggen scherven, die ze met stoffer en blik bij elkaar veegt. Ze rommelt door lege keukenkastjes en zet slappe koffie voor zichzelf met het allerlaatste restje uit het blik. Zittend op de rand van haar onopgemaakte bed drinkt ze haar mok leeg, onder toeziend oog van haar hondje. Met ongekamd haar en in een iets te dikke trui – het is een mooie, zonnige dag – begeeft ze zich in de Berlijnse metro, op weg naar school.

Een gewone dag, uit het gewone leven van een gewone jonge vrouw, zo lijkt het. Maar Luca worstelt zichtbaar met een nog voelbaar aanwezig verleden van depressie. ‘Ken je dat gevoel dat je ’s ochtends niet je bed uit kunt komen? Het lukt je niet om er iets tegen te doen. Je probeert het wel, maar het heeft geen zin. Je eet niet, je kleedt je niet aan, je zorgt niet voor jezelf. Ik heb zo maanden, misschien wel jaren van mijn leven verspild. Donkere jaren,’ verzucht ze later in de film.

Luca probeert haar leven weer op te pakken en een nieuwe start te maken, maar dat is nog niet zo makkelijk. Ze heeft een leerachterstand en moet vakken inhalen. Ze vindt veel steun in de aanwezigheid van haar trouwe viervoeter Mata, die haar dagen een doel en regelmaat geeft, en in de zich ontluikende vriendschap met haar studiegenoot Kurt, met wie ze een deal sluit om elkaar bij te spijkeren – zij hem in Engels, hij haar in wiskunde – zodat ze allebei hun examens halen.

Maar in de opstap naar een nieuw begin, haalt haar oude leven haar op sommige momenten keihard in: Luca’s stalkerige, abusive (ex)vriendje laat zich de deur niet zomaar wijzen, ze kan totaal niet meer levellen met vrienden die hele dagen in bed liggen te gamen en een vriendin die van drank, drugs en feestjes houdt, meldt zich voor een onverwacht logeerpartijtje net op het moment dat ze wil en moet studeren. Zie dan nog maar eens door te zetten…

Prachtige film over de herkenbare worstelingen in het leven, in een Berlijnse setting. Echt een pareltje, dus ga er zeker even voor zitten.

Luca tanzt leise (Engelse titel Dancing quietly) is te zien op Netflix. Kijk de trailer hier